Denizli benim için kocaman bir ‘Keşke’ dir…
Ulu Cami için “eften püften, içi pislikten geçilmiyor, yıkılsın!” denmişti.
Şimdi; “keşke bir minaresi kalsaydı” diye iç geçiriyoruz.
Sümerbank Fabrikası yıkılırken tarihi mirasını hatırlayan bile çıkmamıştı.
Şimdi; “keşke o taş bina dursaydı” diyoruz.
Kız Meslek Lisesi “tarihi değil, estetik değeri yok” diyerek yıkıldı.
Şimdi; “keşke yıkılmasaydı, anılarımız gitti” diyoruz.
Daha geriye gidelim; Himaye-i Etfal sineması, eski Hükümet Konağı, eski Vali Konağı, Halk Evi, Meserret Oteli, Süt Damlası, Millet Hastanesi, İstiklal ve Çaybaşı evleri bir bir yıkıldı…
Denizli’nin geçmişi keşke’lerle dolu.
Ancak bu ‘keşke’ler ders çıkarmaya yetmiyor.
Binlerce öğrenciyi mezun etmiş, adını Çamlık’ta caddeye vermiş Uçaklı Fakülte‘de diğerleriyle aynı kaderi paylaştı.
Kimsenin haberi olmadan sessiz sedasız yıkıldı…
Gerekçesi nedir?
Neden yıkılmıştır?
Merak etmiyorum, eminim diğerleri gibi ‘depreme dayanıksız’ (!) ve tarihi (!)olmadığı için yıkılmıştır…(!)
Bildiğim; Uçaklı Fakülte şehir tarihinin tozlu sayfalarına bir keşke daha yazacak!
Aynı yakın tarihte “depreme dayanıksız” olduğu gerekçesiyle yerle bir edilen Kız Meslek Lisesi gibi…
Ancak söylemek zorundayım; her ‘keşke’ şehirden bir parçanın kopması, ruhsuzlaşması demektir. Kentte yaşayanlara ağır bir yük, döneminin yöneticilerine de bir bedel yazar.
Kent dayanışması gerekiyor…
Kentsel miras; kentin ortak malıdır.
Ne ev sahiplerinin, ne de belediyelerin insafına bırakılmayacak kadar değerlidir…
Bu mirasa sahip çıkmak, gelecek kuşaklara aktarmak için kentte yaşayanlara büyük görev düşüyor.
Bir; itiraz
İki; Kent dayanışması
Bu görüşümü destekleyen Denizli tarihinde görülmüş iki değerli örnek var:
Biri Denizli Lisesi nam-ı diğer Koca Mektep diğeri Endüstri Meslek Lisesi’ne ait Taş Atölyeler…
Adları şehir tarihine altın harflerle yazılacak.
2015 yılında tarihi binanın Belediyeye devredilmesine itiraz ederek, sokaklara dökülen yaşlı-genç Denizli Lisesi mezunlarına teşekkür borçluyuz. Tarihi bina onların sayesinde ayakta ve eğitim kurumu olarak hizmet vermeye devam ediyor…
2014 yılında depreme dayanıksız olduğu gerekçesiyle yıkım kararı verilen taş binaların korunması için bir kent hareketi başlatan Mimarlar Odası ve mezunları aylarca süren eylemler yapmasaydı, dava açmasaydı bugün Kent Müzesi olmayacaktı. Onlara da şükran borçluyuz…
Yoksa bu iki tarihi binanın arkasından da ağlayacak, anılarıyla avunacaktık…
